Over mij

Mijn beeldend werk ontspringt uit verwondering, sociale betrokkenheid en een gevoel van rouw om het verlorene. Het industriële erfgoed wat de sporen draagt van een tijd waarin macht en productie het menselijke overschaduwden. Deze gebouwen, ooit symbolen van vooruitgang en welvaart, dienden als werktuigen van het Kapitalisme en werden monumenten van ongelijkheid. Zij vormden het toneel van een verleden waarin de strijd tussen arbeid en macht, tussen individu en systeem, voelbaar blijft nagalmen.

In mijn werk construeer ik stellages van fragmenten van gebouwen die de strijd verloren hebben en langzaam door de natuur worden overgenomen. Broze structuren van gips tegenover eeuwige structuren van brons, die het precair evenwicht tonen tussen industriële grootheid en menselijke kwetsbaarheid. De materialen, doordrenkt van herinnering en verval, worden dragers van
betekenis.

In mijn recente werk verschuift de blik van het industriële landschap naar het menselijke. De kwetsbaarheid van onze moderne tijd wordt zichtbaar als een groeiende kloof tussen de oorsprong – onze natuur – en de wereld die wij zelf hebben gecreëerd. In deze tijd, het Antropoceen, waarin de invloed van de mens op de aarde onmiskenbaar is, stel ik me de vraag hoe wij ons nog verhouden tot elkaar, tot de wereld, tot wat ons dierbaar is.

Waar vroeger gebouwen het toneel vormden van de strijd tussen arbeid en macht, staan nu de menselijke waarden centraal. De stellages in mijn werk transformeren tot figuren, tot lichamen die naar contact verlangen. Kwetsbaar, zoekend naar evenwicht tussen verzet en overgave. Figuren die zoeken naar nabijheid, maar ook de grens waar het ene ophoudt en het andere begint.

Kwetsbaarheid wordt hier geen zwakte, maar een vorm van openheid: een poging om te verbinden zonder te breken. In een tijd die wordt gedomineerd door snelheid en zelfgerichtheid, zoek ik naar ruimte voor traagheid, aandacht en aanraking.

Biografie

Tijdens mijn studie aan de Academie van Bouwkunst ontstond een diep gevoel voor het beeldend werken. Voor mij is kunst een spiegel van de ziel, een manier om vorm te geven aan emoties en gebeurtenissen die zich niet in woorden laten vatten. Na mijn studie richtte ik mij enkele jaren op mijn beeldend werk en pentekeningen, wat heeft geleid tot diverse exposities.

De meest ontroerende momenten voor mij zijn die waarin de beschouwer geraakt wordt door mijn werk en er een dialoog ontstaat. Mijn werk roept ontroering en herkenning op; mensen voelen zich geconfronteerd met hun eigen verdriet, hun herinneringen, hun verlangen. Verhalen komen los, gesprekken ontstaan, en soms leidt dat tot een moment van bewustwording. Die wederkerigheid – de doorwerking van het beeld in de ander – stimuleert mij om door te gaan, te blijven maken en te blijven verbinden.

Monique van den Berg